Informacja dotycząca planowania harmonogramu pracy diagnostów

Dzień Dobry Państwu,


Dyrekcja Powiatowej Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w Nowym Sączu zwraca się z prośbą o analizę dokumentów uczniów oraz ewentualne zgłoszenia na kontrolne diagnozy psychologiczno-pedagogiczne w celu aktualizacji opinii i orzeczeń. Z uwagi na panującą sytuację epidemiologiczną, konieczne jest wcześniejsze zaplanowanie harmonogramu pracy diagnostów.

Z poważaniem Dyrektor Leszek Misiewicz

Kiedy do logopedy? Krótki poradnik dla rodziców

Bardzo wcześnie można zauważyć pewne symptomy nieprawidłowego rozwoju mowy, które powinny skłonić rodzica do jak najszybszej konsultacji
z logopedą. Nie jest prawdą, że do logopedy należy się zgłosić dopiero, kiedy dziecko jest w wieku przedszkolnym, czy szkolnym i już ma wadę wymowy – wtedy terapia może przebiegać znacznie dłużej. Warto wiedzieć, że opieka logopedyczna, stymulowanie rozwoju mowy, a nawet terapia logopedyczna możliwa jest już od pierwszych miesięcy życia dziecka. Wczesne rozpoznanie jakichkolwiek nieprawidłowości w rozwoju mowy jest szansą na krótszy i bardziej efektywny proces terapeutyczny.


Do logopedy należy się zgłosić gdy dziecko :
po 2 miesiącu życia:

– nie wokalizuje pierwszych samogłosek,
– nie wydaje dźwięków przypominających mowę,

po 4 miesiącu życia:
– nie skupia wzroku na twarzy drugiej osoby,
– nie odpowiada uśmiechem na uśmiech/mimiką na mimikę drugiej osoby,
– nie interesuje się dźwiękami otoczenia,
– nie reaguje na głos dorosłych,

po 6 miesiącu życia:
– nie „dialoguje” z dorosłym, powtarzając/naśladując sylaby otwarte,
– nie gaworzy samonaśladowczo,

po 8 miesiącu życia:
– nie wskazuje palcem,
– nie utrzymuje wspólnego z dorosłym pola uwagi,
– nie naśladuje oraz samodzielnie nie wypowiada sylab,

po 10 miesiącu życia:
– nie rozumie przekazów mimicznych,
– nie rozpoznaje wyrażeń dźwiękonaśladowczych,
– nie rozumie prostych słów, nawet tych o zabarwieniu emocjonalnym,

po 12 miesiącu życia:
– nie rozumie prostych poleceń, nawet popartych gestem,
– nie rozumie prostych nazw osób, przedmiotów, czynności,
– nie wypowiada samodzielnie kilku wyrazów (zbudowanych z sylab otwartych) – nazw osób, przedmiotów, czynności (świadomie nie używa słów mama, tata oraz kilku wyrazów dźwiękonaśladowczych),
– nie powtarza sylab i słów wypowiadanych przez dorosłego,
– nie podejmuje prób rysowania (bazgrania),
– nie podejmuje prób samodzielnego posługiwania się łyżką,
– nie pije z otwartego kubka,

po 18 miesiącu życia:
– nie rozpoznaje i nie rozróżnia słów i melodii śpiewanych mu piosenek,
– nie rozumie prostych zdań (poleceń, zakazów),
– nie zwiększa liczby używanych słów,
– nie buduje wypowiedzi jednowyrazowych,
– nie podejmuje prób łączenia dwóch wyrazów w wypowiedzi,
– nie powtarza sekwencji ruchów dorosłego,

po 2 roku życia
– nie wykonuje prostych poleceń (połóż, przynieś, podaj),
– nie łączy wyrazów w wypowiedzi dwuwyrazowe,
– nie dzieli wspólnego pola uwagi z dorosłym,
– nie skupia uwagi podczas czytania mu książeczki, opowiadania krótkiej historii,
– nie wymawia lub nieprawidłowo wymawia spółgłoski p, b, m, t, d, n, l, k, g, f, w, ś, ź, ć, dź,

po 2,5 roku życia:
– wykazuje niechęć do słuchania krótkiego czytanego tekstu, np. wierszyka,
– nie buduje zdań 2-3 elementowych,
– nie używa przyimków,

po 3 roku życia:
– nie wypowiada/nieprawidłowo wypowiada głoski szeregu syczącego (np. z językiem między zębami): s, z, c, dz (pod koniec 3 r.ż.)
– nie zwiększa zasobu używanych słów,
– nie buduje prostych zdań informujących o swoich oczekiwaniach i potrzebach,
– nie wykazuje oznak dominacji stronnej (lateralizacji)

po 4 r.ż.
– nie wypowiada/nieprawidłowo wypowiada głoski szeregu szumiącego: sz, ż, cz, dż (np. – zamienia je na s, z, c, dz lub ś, ź, ć, dź),
– w sposób charakterystyczny dla wcześniejszego etapu rozwojowego zmiękcza spółgłoski,
– niepoprawnie wypowiada spółgłoski p, b, m, t, d, n, l, k, g, f, w, ś, ź, ć, dź, s, z, c, dz
– nie posługuje się zdaniami rozwiniętymi, złożonymi,
– nie nazywa prostych związków przyczynowo-skutkowych, relacji czasowych, przestrzennych (brak użycia przyimków),
– nie używa przymiotników, przysłówków (wyrazów nazywających cechy),
– nie zadaje pytań,

po 5 r.ż.
– nie wypowiada prawidłowo spółgłoski r pod koniec 5 roku życia,
– mówi niespójnie,
– nie zadaje pytań, dotyczących wyjaśnienia rzeczywistości,
– nie używa metafor, porównań.

Ponadto należy skonsultować się z logopedą, gdy dziecko:
– nadmiernie się ślini,
– ssie wargę, policzek, kciuk,
– ma problemy z przyjmowaniem pokarmów (jako niemowlę ma trudności ze ssaniem),
– nawykowo oddycha przez usta,
– w czasie mówienia, zabawy, każdej innej aktywności wkłada język między zęby,
– ma ograniczone ruchy języka,
– mówi niepłynnie (powtarza dźwięki mowy, sylaby, wyrazy i/lub przeciąga dźwięki mowy w wyrazach i/lub blokuje się na początku wypowiadanego słowa),
– mówi bezdźwięcznie.


Następstwa opóźnionego czy nieprawidłowego rozwoju mowy mogą skutkować na przykład trudnościami w nauce czytania i pisania w niedalekiej przyszłości dziecka.

Serdecznie zapraszamy DZIECI do skorzystania z naszych usług w zakresie profilaktyki, poradnictwa, diagnozowania oraz terapii zaburzeń języka, mowy i komunikacji.

Zapraszamy do Powiatowej Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w Nowym Sączu ul. Waryńskiego 1, 33-300 Nowy Sącz tel. 18 473 14 08 e-mail: ppppns@op.pl
Filie:
– ul. Partyzantów 15, 33-340 Stary Sącz tel. 18 446 13 60
– ul. Armii Krajowej 19, 33-330 Grybów tel. 18 445 03 25
– ul. Nadbrzeżna 3, 33-380 Krynica-Zdrój el. 18 471 55 34

Powiatowa Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna w Nowym Sączu

mgr Aleksandra Tokarczyk

Neurologopeda

ALALIA PROLONGATA, ALALIA, NIEDOKSZTAŁCENIE MOWY O TYPIE AFAZJI, AFAZJA DZIECIĘCA

Podstawowe informacje do wykorzystania przez logopedów
przedszkolnych i szkolnych.

Stanowisko Lubelskie za prof. UP, dr hab. Mirosławem Michalikiem

ALALIA PROLONGATA

Alalia prolongata – syn. opóźniony rozwój mowy, opóźnienie rozwoju mowy, proste/zwykłe opóźnienie rozwoju mowy, samoistny opóźniony rozwój mowy.

Objawy:

  • Późny start mowy – pierwsze wyrazy pod koniec drugiego, a nawet w trzecim roku życia,
  • Opóźnienie rozwoju mowy dotyczyć może ekspresji, rozumienia mowy lub/i ekspresji i rozumienia mowy,
  • Postać:
  • całkowitego braku języka,
  • przekroczenia granic wiekowych rozwoju prawidłowego,
  • nieprawidłowości w zakresie któregoś lub wszystkich podsystemów języka.

Następstwa:

  • Trudności w czytaniu,
  • Trudności w opanowaniu poprawnej pisowni,
  • Zaburzenia: relacji interpersonalnych, emocjonalne, zachowania.

Podstawa rozpoznania:

  • Dzieci przekraczają kolejno każdy z etapów ontogenezy mowy tak, jak dzieci zdrowe, ale z kilkuletnim opóźnieniem.
  • Opóźniający się początek rozwoju mowy.
  • Zaburzenia artykulacyjne.
  • Ograniczony słownik czynny i bierny.
  • Uboga struktura gramatyczna wypowiedzi (aspekt ilościowy i jakościowy).
  • Brak lub ograniczenie zdolności narracyjnych.

Rodzaj uszkodzenia:

Zaburzenie mowyRodzaj uszkodzenia

Alalia
-Uszkodzenie Ośrodkowego układu nerwowego -Uszkodzenie do 1 roku życia

Niedokształcenie mowy o typie afazji
-Uszkodzenie Ośrodkowego układu nerwowego -Uszkodzenie w okresie kształtowania się struktur języka 2-6 roku życia -Utrata częściowo nabytych sprawności językowych i trudności w dalszym rozwoju mowy

Afazja dziecięca
-Uszkodzenie Ośrodkowego układu nerwowego -Uszkodzenie po 7 roku życia -Pełna lub częściowa utrata nabytych zdolności porozumiewania się słownego

Przyczyny uszkodzenia mózgu :

Zaburzenie mowyOkres w którym dochodzi do uszkodzenia oraz przyczyny uszkodzenia

Alalia
– uszkodzenia w okresie prenatalnym, perinatalnym, postnatalnym do 1 roku życia -choroby matki, wstrząsy i urazy psychiczne- zwłaszcza w I połowie ciąży, skłonności do poronień, zatrucia środkami chemicznymi. Urazy okołoporodowe, zaburzenia krążenia płodu

Niedokształcenie mowy o typie afazji
-Uszkodzenia postnatalne : 2-6 rok życia – Choroby wirusowe: grypa, ospa wietrzna, zapalenie ślinianek przyusznych, zapalenie opon mózgowych. Choroby bakteryjne: zakażenia gronkowcowe i paciorkowcowe, choroby wirusowe z zakażeniami bakteryjnymi, urazy czaszki, operacje, guzy, krwiaki

Afazja dziecięca
– uszkodzenia postnatalne: po 7 roku życia, – Jak u osób dorosłych

W przypadku Alalii Prolongaty brak jest uszkodzenia Ośrodkowego Układu Nerwowego

W przypadku Alalii, niedokształceniu mowy o typie afazji i afazji dziecięcej dochodzi do uszkodzenia Ośrodkowego Układu Nerwowego

ALALIA może występować z podobną częstością po uszkodzeniach lewej i prawej półkuli mózgu – ok. 35% przypadków związanych jest z uszkodzeniem półkuli prawej (A. Herzyk) – gdyż czynności mowy w mózgu dziecka nie mają ustalonej lateralizacji oraz lokalizacji, a funkcje uszkodzonych obszarów mózgu mogą być regulowane przez inne nieuszkodzone struktury.

  • Mowa od początku nie rozwija się prawidłowo, stąd obserwuje się zaburzenia sprawności we wszystkich czynnościach językowych.
  • Mogą towarzyszyć zakłócenia w rozwoju innych wyższych funkcji psychicznych.
  • Opóźnia się początek rozwoju mowy. Wolne jej nabywanie.
  • Zaburzenia artykulacyjne.
  • Ograniczony słownik bierny i czynny.
  • Uboga i niepoprawna struktura gramatyczna.
  • Posiłkowanie się elementami pozawerbalnymi – gestami, mimiką.
  • Możliwe zaburzenia ekspresji, percepcji lub mieszane.
  • Od całkowitej niemożności porozumiewania się do nieprawidłowości w rozwoju poszczególnych sprawności językowych (fonetycznych, fleksyjnych, słowotwórczych, leksykalno-semantycznych, syntaktycznych, narracyjnych).
  • Zakłócenia artykulacyjne są wynikiem zaburzeń kinestezji artykulacyjnej – poszukiwań właściwego ułożenia artykulatorów
  • Następstwa: trudności w czytaniu i pisaniu, zaburzenia interpersonalne i emocjonalne, wtórne upośledzenie, jeśli braki językowe uniemożliwiają rozwój myślenia pojęciowego

NIEDOKSZTAŁCENIE MOWY O TYPIE AFAZJI Przypadki niedokształcenia mowy o typie afazji rozpoznaje się wówczas, gdy w pewnym okresie życia dziecka obserwowano prawidłowy rozwój sprawności językowych,
a zaistniały epizod neurologiczny, doprowadzając do uszkodzenia mózgu, spowodował regres rozwoju mowy i utrzymujące się trudności w jej ponownym opanowaniu.

Następstwa: trudności w czytaniu i pisaniu, zaburzenia interpersonalne
i emocjonalne, wtórne upośledzenie, jeśli braki językowe uniemożliwiają rozwój myślenia pojęciowego

Zaburzenia współwystępujące z alalią i niedokształceniem mowy o typie afazji:

Objawy zaburzeń rozwoju poznawczego, emocjonalnego i społecznego:

  • Zaburzenia myślenia pojęciowego (zredukowana zdolność do wyodrębniania cech istotnych przedmiotu),
  • Spowolnienie myślenia,
  • Obniżenie zakresu uwagi,
  • Zakłócenia procesów wolicjonalno-motywacyjnych,
  • Zaburzenia pamięci,
  • Opóźnienia i zaburzenia rozwoju psychoruchowego, funkcji wzrokowych i słuchowych,
  • Zaburzenia koordynacji i integracji ruchowej, wzrokowo-ruchowej, słuchowo-ruchowej,
  • Zakłócenia w ujmowaniu stosunków przestrzennych,
  • Zaburzenia lateralizacji,
  • Zaburzenia procesów emocjonalnych i zachowania.

AFAZJA DZIECIĘCA

  • uszkodzenia postnatalne: po 7 roku życia
  • przyczyną są czynniki takie jak u osób dorosłych.

Powiatowa Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna w Nowym Sączu
ul. Waryńskiego 1, 33-300 Nowy Sącz tel. 18 473 14 08 e-mail: ppppns@op.pl

mgr Aleksandra Tokarczyk

Neurologopea

Wpływ wysokich technologii na rozwój mowy dziecka.

Podstawowe informacje dla nauczycieli logopedów, nauczycieli przedszkoli i szkół podstawowych oraz rodziców.

Neurologiczne uwarunkowania odbioru bodźców i kształtowania się mowy.

  Ośrodki mowy i rozwoju bodźców zlokalizowane są w mózgu człowieka. Mózg rozwija się najszybciej do trzeciego roku życia. Czas ten jest najcenniejszy w rozwoju dziecka. Mózg zbudowany jest z dwóch półkul:

Prawa półkula odpowiedzialna jest za odbiór i przetwarzanie bodźców dźwiękowych oraz obrazowych (niejęzykowych).

Lewa półkula specjalizuje się w odbiorze oraz tworzeniu języka (mowie).

Obecnie dzieci otrzymują za dużo bodźców prawopółkulowych, natomiast niewystarczająco bodźców lewopółkulowych (czyli językowych). Prawa półkula blokuje lewą i w efekcie tego mowa rozwija się z opóźnieniem. Oznacza to, że przewaga bodźców prawopółkulowych powoduje zaburzenie naturalnego, zdrowego rozwoju mowy.Stałe blokowanie językowej półkuli mózgu, negatywnie wpłynie także na kontakty międzyludzkie oraz nawiązywanie znajomości z rówieśnikami. Mowa ulegnie schematyzacji.

Rozwój mowy a wysokie technologie.

Dzieci uczą się naturalnie poprzez działanie i interakcje z innymi ludźmi. Zabawy, które uruchamiają wyobraźnię przyspieszają rozwój. Wspólne spędzanie czasu wolnego z dziećmi poprzez zabawy, czytanie książek, rozmowy jest niezwykle ważne dla rozwoju relacji z bliskimi, z innymi osobami oraz dla poznania otaczającego świata.

Trudno wyobrazić sobie współczesny świat bez urządzeń takich jak telewizja, komputery, smartfony, tablety, gry oraz zabawki multimedialne. Stały się one elementem niezbędnym w naszej codzienności, sposobem utrzymywania kontaktów społecznych, a także atrakcyjną formą spędzania czasu wolnego. Są one obiektem zainteresowania nie tylko dorosłych, ale i dzieci.

Słowo, które dziecko odbiera za pomocą technologii multimedialnych jest słowem biernym, nie pozwalającym na naturalny dialog, natomiast żywe słowo, dialog z drugim człowiekiem, interakcja z nim to sytuacje, które stymulują pozytywnie rozwój języka. Badania prowadzone w Katedrze Logopedii i Zaburzeń Rozwoju jednoznacznie wskazały, że dzieci w okresie niemowlęcym poddane stymulacji wysokimi technologiami, przejawiają wiele niepokojących zachowań, które wskazują na:

– zwolnienie przebiegu rozwoju intelektualnego,
– opóźnienia lub brak nabywania systemu językowego,
– opóźnienie rozwoju zabawy i kształtowania się umiejętności społecznych,
– obniżoną sprawność motoryczną.

U niemowląt od 4. do 12. miesiąca życia na skutek nadmiernej liczby bodźców można dostrzec następujące niepokojące zachowania:
– brak koncentracji na twarzy dorosłego,
– brak uśmiechu na widok znanej osoby,
– brak gaworzenia,
– brak wsłuchiwania się w głos dorosłego,
– brak gestów społecznych,
– spowolniony rozwój dużej i małej motoryki.

Małe dzieci oglądające telewizję od kilkudziesięciu minut do kilku godzin dziennie charakteryzują się:
– stanem ciągłego rozkojarzenia, rozproszenia uwagi,
– opóźnieniem lub całkowitym brakiem rozwoju mowy,
– niechęcią do słuchania czytanych tekstów lub oglądania obrazków statycznych (np. ilustracji w książeczkach),
– trudnościami lub całkowitym brakiem rozumienia poleceń,
– komunikowaniem się za pomocą krzyku lub płaczu,
– brakiem respektowania reguł społecznych,
– trudnościami w kontaktach w grupie rówieśniczej,
– niepełnym rozumieniem języka,
– zaburzeniami koncentracji, nerwowością, nadpobudliwością, agresywnością, brakiem kontroli nad negatywnymi emocjami,
– przemęczeniem związanym z szybko zmieniającymi się i migoczącymi obrazami.

Ponadto używanie klawiatury, myszki negatywnie wpływa na rozwój sprawności dłoni palców. Utrudnia też zapamiętywanie kształtu liter oraz prawidłowego kierunku ich kreślenia. Może stać się przeszkodą w rozwoju kreatywnych i analitycznych zdolności dzieci.

Podsumowując powyższe nadmierny dostęp do treści nowych technologii wpływa negatywnie zarówno na rozwój mowy, zachowanie dziecka jak i kontakty społeczne. Nie chodzi tu o wyrzucenie telewizora, komputera, tabletu, ale poprzez świadomość możliwych konsekwencji, o zdrową kontrolę nad dzieckiem w kontakcie z wysokimi technologiami. A zatem nas logopedów, nauczycieli, rodziców i ludzi odpowiedzialnych za wychowanie dzieci czeka trudne zadanie. To my musimy świadomie i rozważnie dbać o ich rozwój oraz stwarzać warunki sprzyjające racjonalnemu rozwojowi dzieci w ich naturalnym środowisku. Warto uświadomić sobie, że żaden komputer, telewizor, ani program w nim oglądany nie zastąpi żywego słowa, które ma szansę zaistnieć w naturalnym kontakcie z drugim człowiekiem.

mgr Aleksandra Tokarczyk

Neurologopeda

Jaką szkołę wybrać po szkole podstawowej?

PAMIĘTAJ:

Wybierz zawód, który kochasz, a nie przepracujesz żadnego dnia w życiu.”

Konfucjusz

Jaką szkołę wybrać po szkole podstawowej?

LICEUM OGÓLNOKSZTAŁCĄCE

Jeśli wybie­rasz zawód, który jest dostępny do­piero na studiach wyższych (np. prawnik, lekarz, dziennikarz, psy­cholog), to zastanów się nad liceum ogólnokształcącym.

Jest to typ szkoły, którego ukończe­nie umożliwia uzyskanie świadec­twa dojrzałości po zdaniu egzaminu maturalnego.

Ten typ szkoły proponuję także uczniom, którzy mając dobre oceny, nie wiedzą, czym chcieliby się zawodowo zająć w przy­szłości. Wówczas zyskują dodatkowe 4 lata na pod­jęcie decyzji edukacyjnej i zawodowej :p.

Absolwenci lice­ów ogólnokształcących po ukończe­niu ostatniej klasy programowo najwyższej uzyskują wykształcenie średnie, co daje im możliwość ubie­gania się o przyjęcie do szkół poli­cealnych. Po zdaniu egzaminu ma­turalnego uzyskują prawo do ubie­gania się o przyjęcie na studia wyższe lub szkoły pomaturalne.

Pamiętaj jednak, że po li­ceum ogólnokształcącym nie masz żadnych kwalifi­kacji zawodowych, konieczne jest więc podjęcie dalszej nauki w szkole policealnej lub na studiach wyższych.

TECHNIKUM

Wybierając pięcioletnie technikum masz pewność, że po jego ukończeniu będziesz miał dyplom potwierdzający kwalifikacje zawodowe. Ta szkoła zapewnia dobre przygotowanie do wyższych studiów technicznych (np. na politechnikach).

Zatem decydując się na wybór tego typu szkoły ponadpodstawowej wybierasz zawód (np. technik mechanik pojazdów samochodowych) i jednocześnie zdobywasz wykształcenie średnie, którego ukoronowaniem jest matura. Polecam ten typ szkoły jeśli marzysz o tym, by zdobyć zawód i móc szukać pracy bądź, by mając konkretny zawód, myśleć o studiach.

SZKOŁA BRANŻOWA I STOPNIA

Wybierając trzyletnią szkołę branżową I stopnia, pamiętaj o tym, że jej ukończenie umożliwia uzyskanie dyplomu potwierdzającego kwalifikacje
w zawodzie.

Możesz też dalej kształcić się w dwuletniej szkole branżowej II stopnia. Zdać kwalifikacje i maturę tzw. zawodową i iść na studia techniczne.

Polecam Ci ten typ szkoły, jeśli jesteś zainteresowany szybkim zdobyciem konkretnego zawodu i marzysz o podjęciu pracy, o własnych pieniądzach. Wybierając szkołę branżową, możesz spodziewać się dużej liczby godzin zajęć praktycznych, które służą przede wszystkim nabywaniu kompetencji zawodowych potrzebnych w wybranym zawodzie. Zatem mniej teorii, a więcej praktyki zawodowej.

Jak szukać informacji o zawodach?

Przede wszystkim dobrze jest wiedzieć:

  • co robi osoba wykonująca dany za­wód, jakie ma zadania, jakie wy­konuje czynności?,
  • jakie są wymagania wobec osób zainteresowanych określonym zawodem?,
  • w jakich warunkach wykonuje się pracę w danym zawodzie?,
  • jakie są przeciwwskazania do pracy w danym zawodzie (kto nie powi­nien wykonywać tego zawodu głów­nie ze względu na stan zdrowia)?,
  • jakie trzeba zdobyć wykształce­nie, by móc wykonywać dany zawód?,
  • jakie są możliwości doskonalenia zawodowego, poszerzania zakresu kompetencji w zawodzie?,
  • jakie są szanse na znalezienie pra­cy?.

Polecam obejrzeć dostępne na portalach internetowych filmy o zawodach.

Co należy wziąć pod uwagę wybierając dalszą drogę kształcenia?

Przede wszystkim: zastanów się nad tym jakie masz: zainteresowania, uzdolnienia, pasje, stan zdrowia, osobowość i motywację do nauki.

Ze względu na ograniczenia związane z epidemią koronowirusa, możesz zapoznać się z ofertami rekrutacji szkół ponadpodstawowych z naszego regionu dostępnymi na stronach internetowych. W szkołach tych pod telefonem dyżurują pracownicy, więc zawsze możesz zapytać o nurtujące Cię kwestie. Analizując propozycje kształcenia w technikach zwróć uwagę na rozszerzone przedmioty.

Jakich unikać błędów:

Najczęściej popełnianym przez młodzież błędem przy wyborze zawodu jest kierowanie się modą, aktualną wysokością zarobków w danej branży, barak wiary w swoje możliwości, dołączanie do grupy kolegów, realizowanie niespełnionych marzeń  rodziców lub po prostu odkładanie tej decyzji na ostatnią chwilę.
Każdy z nas jednak jest odpowiedzialny za swoje życie i swoje wybory. Dlatego bądź kapitanem statku i sam wybieraj kierunek celu. 

Polecam stronę, do przeliczania punktów.

https://takzdam.pl/kalkulator-punktow/

Serdecznie zapraszam do kontaktu telefonicznego (18 443 56 78) lub drogą e-mail m.kielbasa@ppppns.pl

Magdalena Kiełbasa – doradca zawodowy.

Zostań w domu w czasie kwarantanny społecznej…

POZNAJ PRAKTYCZNE TRIKI EFEKTYWNEGO UCZENIA SIĘ.

Kiedy zaczynasz naukę pamiętaj, że Twój mózg potrzebuje odpowiedniej rozgrzewki. Analogicznym przykładem do powyższego stwierdzenia jest aktywność sportowców. By osiągnąć wysokie końcowe wyniki w danej dyscyplinie muszą wcześniej odpowiednio się przygotować. Naukowcy udowodnili, że nasz mózg również musi nastawić się na naukę. W pierwszym kwadransie pracy nie uzyskamy optymalnego przygotowania do wysiłku intelektualnego.

Proponujemy rodzicom i dzieciom krótką instrukcję jak zorganizować efektywnie naukę:

  • Zorganizuj swoje miejsce pracy w sposób uporządkowany (wyeliminuj wszystkie rozpraszające Cię elementy, np. wyłącz telefon), pamiętaj o dobrym oświetleniu i przewietrzonym pomieszczeniu. Miej na biurku wodę do picia (wszelkiego rodzaju energetyki są szkodliwe), mile widziana smaczna zdrowa przekąska.
  • Zaczynaj naukę o podobnych porach, pamiętając, że najkorzystniejsze są godziny dopołudniowe, oczywiście po dobrze przespanej nocy (minimum 8 godzin snu; szczególnie dla uczniów w wieku szkolnym cenny jest sen przed godziną 24.00).
  • Dla dobrej koncentracji najkorzystniejsze będzie jeżeli zorganizujesz swoją naukę w sposób urozmaicony.
  • Odrabianie zadań najlepiej rozpoczynać od przedmiotów lub zadań o średnim poziomie trudności, przechodząc kolejno do ćwiczeń bardziej zaawansowanych.
  • Decydując jaką przyjąć formę nauki, trzeba pamiętać iż wybór zależy od sposobu, w jaki wiedza będzie przez nauczyciela sprawdzana (jeśli będzie to odpowiedź ustna, wówczas materiał trzeba powtórzyć ustnie, jeśli kontrola wiadomości będzie w formie pisemnej, bardziej skuteczne jest przećwiczenie odpowiedzi pisemnych).
  • Ucząc się w domu należy pamiętać o konieczności robienia przerw (najbardziej efektywnie przebiega praca, jeśli uczymy się około 30-45 minut i robimy krótką 5-10 minutową przerwę).
  • Najszybciej zapamiętujemy w sposób „polisensoryczny”, czyli angażując wszystkie zmysły (patrząc, słuchając, notując, rysując, powtarzając na głos z pamięci zapamiętane informacje, opowiadając komuś o tym, czego się uczymy). Istnieją również specjalne metody, takie jak: mnemotechniki, mapy myśli, które można wykorzystywać dla lepszego zapamiętywania nowych informacji.
  • Bardzo ważne jest, aby pracować systematycznie, to pomoże w utrwaleniu wiedzy, niwelując tym samym powstawanie braków w wiadomościach szkolnych.
  • Rodzice ustalcie z dziećmi jasne reguły obowiązujące w domu dotyczące: podziału obowiązków domowych, w tym odrabiania zadań oraz czasu korzystania z telewizji i komputera.
  • Rodzicom zaleca się monitorowanie samopoczucia dzieci i odnajdywanie równowagi pomiędzy nauką a wypoczynkiem, pamiętajcie aby unikać piętrzenia obciążeń.
  • Rodzice powinni zadbać aby dzieci w przerwie pomiędzy blokami nauki wykonywały ćwiczenia ruchowe poprawiające ogólną kondycję psychofizyczną dzieci  i tym samym usprawniające połączenia mózgowe np. wykonywanie ruchów naprzemiennych, ćwiczenia oddechowe.
  • Rodzice powinni umiejętne mobilizować swoje dzieci do nauki, rozumieć i doceniać ich wysiłek i motywację, ale również wspierać w razie niepowodzeń (sukces niejednokrotnie przychodzi po wielu porażkach).
  • Rodzice powinni pozostawać w zdalnym kontakcie z nauczycielami, wspólnie wypracowywać skuteczne sposoby motywowania i rozwoju dzieci.

AKYWNOŚĆ FIZYCZNA W CZASIE PRZERWY W NAUCE…

DLACZEGO POTRZEBUJESZ RUCHU???

Codzienne, wielogodzinne przebywanie dziecka w pozycji siedzącej jest czynnikiem szkodliwie wpływającym na rozwój organizmu. Praca umysłowa oraz siedzenie w bezruchu przez długi czas często w niedostosowanej, niewygodnej pozycji, sprawia że dziecko szybko się męczy, na skutek czego przybiera nieprawidłową postawę ciała, garbi się i pochyla. Ponadto obciążona jest ręka (pisanie, rysowanie – niestety, w tę pracę zaangażowana jest tylko jedna z rąk), zmysł słuchu i wzroku. Efektem tego jest gorsza praca dziecka i słabsze przyswajanie przez niego informacji. Aby zapobiec tym negatywnym zjawiskom, należy wprowadzać ćwiczenia ruchowe. Taka aktywność fizyczna ma pozytywny wpływ zarówno na rozwijający się organizm jak i efektywność jego pracy umysłowej.

Kilkuminutowe przerwy w nauce powinny być stosowane codziennie, kilkakrotnie w ciągu każdego dnia.

Niektóre z celów ćwiczeń ruchowych śródlekcyjnych:

– przeciwdziałanie negatywnym skutkom znużenia i zmęczenia,

– pobudzenie układu krążenia i układu oddechowego,

– korekcja postawy poprzez wszechstronnie zaangażowanie układu kostno-stawowo-mięśniowego, kształtowanie nawyku prawidłowej postawy,

– odciążenie analizatora wzrokowego i słuchowego,

– kształtowanie trwałego nawyku stosowania aktywnego wypoczynku.

Wspomniana aktywność powinna opierać się m.in. na ćwiczeniach angażujących:

– mięśnie szyi – których celem jest prawidłowe ustawienie głowy i kształtowanie naturalnych krzywizn kręgosłupa,

– mięśnie ramion i kończyn górnych – wymachy, wyprosty i krążenia wykonywane w różnych kierunkach i w różnym tempie, 

– mięśnie tułowia w różnych płaszczyznach – ćwiczenia korygujące postawę, zwiększające gibkość i elastyczność kręgosłupa (np. skłony w przód i w tył, skłony boczne, skręty),

– mięśnie kończyn dolnych – chód, bieg, podskoki jednonóż i obunóż, kroki taneczne, specjalne ćwiczenia zapobiegające płaskostopiu, 

– układ oddechowy – ćwiczenia oddechowe mające na celu zwiększenie pojemności płuc i ich wentylację. 

Przykłady ćwiczeń:

  1. Postawa zasadnicza, RR na biodrach,
    – zgięcie głowy, powrót
  2. Postawa zasadnicza, RR w górze,
    – skłon tułowia w przód, powrót
  3. Postawa, dłonie oparte o blat stolika,
    – przysiad, powrót
  4. Postawa NN w rozkroku, ćwiczący trzyma książkę,
    – skręt tułowia w prawo, powrót, skręt tułowia w lewo, powrót
  5. Postawa, NN w lekkim rozkroku, RR swobodnie,
    – wdech – wspięcie na palce wznos RR przodem w górę,
    – wydech – skłon w przód.

Analizując obecną trudną sytuację, z którą wszystkim nam przyszło się zmierzyć pamiętajmy o wzajemnej życzliwości, trosce i empatii bez, których to będzie nam ciężko stworzyć odpowiedni klimat rodzinny i właściwe relacje z nauczycielami pracującymi w zdalnej formie. Pamiętajmy, że nauczyciele także są w nowej sytuacji, dlatego wykażmy względem nich zrozumienie i wsparcie zgodnie współpracując z nimi na wielu płaszczyznach.

dr Elżbieta Cygnar

mgr Aneta Małecka-Poręba

dr Katarzyna Zwolińska-Mirek

Instytut Kultury Fizycznej PWSZ w Nowym Sączu i

Powiatowa Poradnia Psychologiczno Pedagogiczna w Nowym Sącz

List do rodziców

Drodzy Rodzice !

Znaleźliśmy się w sytuacji, która nas zaskoczyła i wymaga od nas przystosowania do nowej rzeczywistości. Nie możemy Państwa wspierać w bezpośrednim kontakcie, ale cały czas pozostajemy do Państwa dyspozycji za pośrednictwem internetu i telefonów.

W tym trudnym czasie, obecność kochających rodziców w życiu dziecka jest największą wartością pozwalającą na bezpieczne przetrwanie.

Przygotowaliśmy dla Państwa kilka wskazówek jak wspierać dziecko:

  1. Dbaj o dobre relacje budowane na szacunku dla dziecka i jego przeżyć.
  2. Poświęć dziecku uwagę, wysłuchaj co do ciebie mówi, nie ograniczaj kontaktu wyłącznie do rozliczania z wywiązywania się z roli ucznia.
  3. Zaopiekuj przeżywane emocje dziecka poprzez ich zrozumienie, nazwanie. Trudne sytuacje wywołują trudne emocje i to jest normalne.
  4. Porozmawiaj z dzieckiem jak ono spostrzega tą sytuację, czego się obawia i czego potrzebuje.
  5. Nie zaprzeczaj, gdy dziecko mówi np., że się boi, niepokoi, unikaj komunikatów i obietnic „ nie ma się czego bać”, „będzie dobrze”, ale udzielaj rzetelnej informacji na temat podjętych środków bezpieczeństwa.
  6. Nie bój się powiedzieć, że czegoś nie wiesz. To jest bezpieczniejsze, niż podawanie niepewnych czy niesprawdzonych wiadomości.
  7. Podkreśl i pokaż siłę rodziny, wzajemnych więzi, możliwości wsparcia, zaopiekowania.
  8. Zezwól na kontakt z rówieśnikami poprzez media na ustalonych zasadach.
  9. Utrzymaj stały, dotychczasowy rytm dnia z czasem przeznaczonym na naukę , zabawę, obowiązki domowe, pory mycia, chodzenia spać.
  10. Pamiętaj, że jesteś dla dziecka wzorem radzenia sobie z emocjami.
  11. Wykorzystaj tą sytuacje na bliższe poznanie swojego dziecka, szukaj dobrych stron i mów o nich.
  12. Wracaj z dzieckiem do dobrych wspomnień, pozwól na marzenia, fantazję i planowanie.

z życzeniami szybkiego powrotu do normalności przygotowała dla Państwa

Barbara Gołaszewska Sierotowicz